Parliamnet Monitoring

  • Facebook
  • Twitter

News

Գ. Ջհանգիրյան. Ընտանեկան բռնությունը կենցաղային բնույթի հանցագործություն է

Գ. Ջհանգիրյան. Ընտանեկան բռնությունը կենցաղային բնույթի հանցագործություն է
Միջազգային կառույցներին անդամակցելով և տարբեր կոնվենցիաների միանալով՝ Հայաստանը, ի թիվս այլ պարտավորությունների, հանձնառություն է ստանձնել օրենսդրորեն կարգավորել խղճի ազատության, խտրականության բացառման ու ընտանեկան բռնության դեմ պայքարի խնդիրները: Առաջին դեպքում խոսքը 1991 թվականին ընդունված «Խղճի ազատության և կրոնական կազմակերպությունների մասին» օրենքում փոփոխություններ կատարելու մասին է, մինչդեռ խտրականության և ընտանեկան բռնության կանխարգելման ու ընդհանրապես դրանց առնչվող խնդիրների կարգավորման համար անհրաժեշտ է նոր և առանձին օրենքների ընդունում: 

ParliamentMonitoring.am-ը այս թեմաների շուրջ զրուցել է ԱԺ խմբակցությունների հետ՝ փորձելով պարզել նրանց վերաբերմունքն ու դիրքորոշումը վերոհիշյալ հարցերի վերաբերյալ: Շարքի հերթական հարցազրույցը Ազգային ժողովի «Հայ ազգային կոնգրես» խմբակցության անդամ Գագիկ Ջհանգիրյանի հետ է: 

-Ձեր կարծիքով՝ ինչո՞ւ է Հայաստանը դանդաղում կատարել իր ստանձնած պարտավորությունները: Պատճառը, այսպես ասած, ազգային մենթալիտե՞տն է, քաղաքական կամքի պակա՞սը, թե՞ այն, որ դրանք կարող են քաղաքական շահարկումների առիթ դառնալ: 

-Ես կարծում եմ՝ այս օրենքներին պետք է անդրադառնալ ոչ թե բովանդակային, այլ իրավունքի համակարգի տեսանկյունից: Մեր օրենսդրական համակարգը բացառում է այսպիսի առանձին օրենքների գոյությունը:

-Բայց մեր կյանքում խտրականության և բռնության բազմաթիվ դեպքեր են պատահում. չկա՞ դրանք օրենքով դատապարտելու կամ խնդիրը օրենքով կարգավորելու կարիք: 

-Դիցուք՝ դատապարտում ենք, բայց մեր իրավական համակարգը արգելում է բռնությունը բոլոր ոլորտներում, ինչո՞ւ պետք է ընտանեկան բռնության վերաբերյալ առանձին օրենք ընդունենք: Իսկ աշխատանքի կամ հանգստի ոլորտներում բռնության դրսևորումներ չե՞ն լինում: 

-Լինում են, բայց եթե այդ դեպքերում մարդ կարող է գնալ տուն, ընտանիք, ապա ընտանեկան բռնության ենթարկվելու դեպքում ստիված է նույն հարկի տակ ապրել բռնություն կիրառողի հետ: Սա կարևոր հանգամանք չէ՞: 

-Իհարկե, կարևոր է, բայց օրենսդրական արգելքի տեսակետից տարբերություն չկա: Ընտանեկան բռնությունը համարվում է կենցաղային բնույթի հանցագործություն, և առանձին օրենք ընդունելու տրամաբանությունը իրավական համակարգի տեսանկյունից ես չեմ հասկանում: Այդ հատուկ օրենքով մենք քրեաիրավական կամ վարչաիրավական սանկցիաներ չենք նախատեսելու: Ձեր նշած խնդիրները պետք է կարգավորվեն առնվազն 3 օրենսգրքերով՝ Վարչական, Քրեական, Ընտանեկան, կամ էլ որոշ հոդվածներ այդ օրենքներում ընդգրկելու նպատակով պետք է հանվեն այս օրենսգրքերից, ինչը մեր ունեցած օրենսդրական համակարգի համար ընդունելի մոտեցում չէ: Սահմանադրությունն արգելում է բռնությունը, Քրեական օենսգիրքը սահմանում է պատիժը քրեական հանցագործությունների համար ու չի տարանջատում՝ դրանք ընտանիքո՞ւմ են կատարվել, թե՞ հարևանի բակում: Մեր օրենսդրությամբ այդ բաժանումը չկա: Մենք այլ խնդիր ունենք. ինչպե՞ս անենք, որ օրենքի առաջ բոլորը հավասար լինեն: Եթե ընտանիքի կինը, մայրը վստահ լինի, որ բողոքելու դեպքում ամուսնուն տանելու են պատժեն, չեմ ասում՝ անպայման ազատազրկեն, կպայքարի իր իրավունքների համար, կդիմի իրավապահ մարմիններին, բայց բոլորն էլ գիտեն, որ օրենքը խտրականորեն է կիրառվում: 

-Անդրադառնանք նաև խտրականության դեմ օրենքի խնդրին: Խտրականության դրսևորումները համարյա ամենուր են, բայց խտրականությունը, որպես հասկացություն, օրենսդրորեն սահմանված չէ, չկան խտրականությունից պաշտպանվելու մեխանիզմներ: Ինչո՞ւ:

-Կարծում եմ՝ պատճառը նույնն է: Եվ բռնության, և խտրականության մասին օրենքները միջազգային կազմակերպությունների մշակած ստանդարտ նախագծերն են, որոնք հաշվի չեն առնում տեղական, կոնկրետ հայաստանյան օրենսդրության առանձնահատկությունները: 

-Դուք խոսում եք միայն օրենսդրական առանձնահատկությունների մասին, իսկ մեր ազգային մտածելակերպի առանձնահատկությունները կամ հանրության վախերը այս նախագծերի օրենք դառնալու գործընթացում դեր չե՞ն խաղում: 

-Ես այդ առանձնահատկությունները բնական եմ համարում, իսկ վախերին անդրադառնալ չեմ ուզում: 

-Ինչո՞ւ, դրանք ազդեցություն չունե՞ն: 

-Ես օրենսդիր եմ և իրավաբան. օրենքները դիտարկում  եմ այդ տեսանկյունից և պնդում եմ, որ եթե գնանք բոլոր խնդիրները առանձին-առանձին կարգավորելու ճանապաարհով, ոչ մի բանի չենք հասնի: Խտրականություն կա աշխատավայրում, բանակում, ամենուր, ու կա Սահմանադրությունը, որով խտրականությունը արգելված է, այսինքն, կարևոր է, որ օրենքը կատարվի: Մեր օրենսդրությունը սահմանում է ընդհանուր, սկզբունքային արգելքներ, ու այս քաղաքականությունը փոխելու համար պետք է փոխենք ընդհանուր օրենսդրական համակարգը, կառուցվածքը: 

-Լավ, այս դեպքում ինչո՞ւ Աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարարությունը կամ ՄԻՊ-ի գրասենյակը մշակեցին նախագծեր խտրականության և ընտնեական բռնության մասին: 

-Ինչ-որ բան ցույց տալու համար փորձել են գրել, հետո տեսել են՝ չի ստացվում, մեր համակարգի հետ չաշխատող օրենքներ են: Նախագիծ գրել միշտ կարելի է, բայց որպեսզի այն օրենք դառնա, պետք է մտնի օրենսդրական դաշտի մեջ ու ներդաշնակի դրան: Խտրականության մասին օրինագծի բովանդակությունը ես չեմ պատկերացնում: Ես խնդրին նայում եմ իրավական համակարգում առանձին օրենքներ տեղադրելու հնարավորությունից: Առանձին օրենքով սանկցիաներ նախատեսել չենք կարող: Դա արվում է Քրեական և Վարչական օրենսգրքերով: Եթե անգամ այդպիսի օրենք ընդունվի, հո դրանով սանկցիաներ չե՞նք սահմանելու: Դատարանն ու դատախազն էլ դրանով չեն ղեկավարվելու, էլի պետք է հենվեն Վարչական, Քրեական օրենսգրքերի վրա: Այսինքն, եթե կա խնդիր, որը պետք է օրենսդրական կարգավորում ունենա, ուրեմն, պետք է տեսնենք, թե մեր օրենսդրական համակարգը ինչպիսի հնարավորություններ է տալիս դրա համար: Խնդրեմ, թող նախագծերը գան խորհրդարան, ես, որպես իրավաբան, օգնեմ, մասնակցեմ դրանց մշակմանը, բարեփոխմանը, համապատասխան հոդվածները իմ ասած օրենսգրքերում տեղադրելուն, դաշտին հարմարեցնելուն:

-Իսկ հնարավո՞ր է՝ Դուք կամ ՀԱԿ խմբակցությունը հանդես գաք նման օրենսդրական նախաձեռնությամբ: 

-Ես չեմ պատրաստվում, այլ նախաձեռնություններով եմ զբաղված եմ, բայց եթե հարցը մտնի օրակարգ, պատրաստ եմ աշխատել: 

-Եթե խտրականության կամ ընտանեկան բռնության մասին օրենքները նոր պիտի ընդունվեն, ու կա դրանք օրենսդրական համակարգի կառուցվածքին համապատասխանեցնելու խնդիր, ապա «Խղճի ազատության և կրոնական կազմակերպությունների մասին» օրենքում փոփոխություններ կատարելու համար նման խնդիր չկա: Ինչո՞ւ չեն ընդունվում այս օրենքում փոփոխություններ առաջարկող տարբեր նախագծերը՝ գրված ԱԺ-ի և կառավարության կողմից: 

-Այս դեպքում, այո, համակարգի խնդիր չկա, բայց «Խղճի ազատության և կրոնական կազմակերպությունների մասին» օրենքի հետ երբևէ առնչություն չեմ ունեցել ու ճշգրիտ պատասխաններ տալ չեմ կարող: Գիտեմ, որ բոլոր կրոնական կազմակերպությունները, ի զարմանս ինձ, ազատ ու առանց խոչընդոտների գործում են: Ավելի ծավալուն գնահատականների համար պետք է փաստեր ուսումնասիրեմ: 

-Այս օրենքներն ընդունելու պարտավորվածությունը Հայաստանը ստանձնեց պայմանավորված եվրաինտեգրման գործընթացով: Հայաստանի արտաքին քաղաքական վեկտորի փոփոխությունը ԵՄ-ից ԵՏՄ անդրադարձավ այս պարտավորությունների կատարման վրա՝ փաստացի երկրորդ պլան մղելով դրանք: Կարծում եք` Հայաստանը ստիպված է լինելու շրջանցե՞լ այս հանձնառությունների կատարումը: 

-Որպեսզի ազնվորեն պատասխանեմ, պետք է ծանոթ լինեմ իշխանությունների խոհանոցին, բայց ես դրան ծանոթ չեմ: Այո, եվրաինտեգրման գործընթացը տապալվեց, բայց դա չի նշանակում, թե իշխանությունը ընդհանրապես ձեռքերը լվացել է եվրաինտեգրումից ու հրաժարվել այս օրենքներից: Չեմ կարող ասել:

Քվեարկության պատմություն

Ջհանգիրյան Գագիկ Վրեժի

Անուն Խմբակցություն Կողմ Դեմ Ձեռնապահ Չի քվեարկել Բացակա Հարցեր Ելույթներ
Ջհանգիրյան Գագիկ «Հայ ազգային կոնգրես» 393 154 196 73 148 84 61
Compare
 

Ով է քեզ ներկայացնում

  • Արխիվ

    • Facebook
    • Twitter
  • Ամենաընթերցվածները