Parliamnet Monitoring

  • Facebook
  • Twitter

News

Նման ֆիասկո ապրած ուժը պետք է հրաժարվեր քաղաքականությունից

Նման ֆիասկո ապրած ուժը պետք է հրաժարվեր քաղաքականությունից

Հարցազրույց ՀՀԿ խմբակցության պատգամավոր Խոսրով Հարությունյանի հետ:

- Պարոն Հարությունյան, չե՞ք կարծում, որ սոցիալ-տնտեսական առկա իրավիճակում ոչ իշխանական ուժերն ունեն կառավարությանն անվստահություն հայտնելու բոլոր իրավունքներն ու հիմքերը:

- Ընդդիմությունը միշտ էլ կարող է նման նախաձեռնությամբ հանդես գալ: Եթե մի պահ վերանանք այն հարցադրումից, թե արդյոք կան այդ նախաձեռնությունը ներկայացնելու սոցիալ-տնտեսական, բարոյահոգեբանական նախադրյալները, ապա մեկ այլ հարցադրման` իրավա-քաղաքական նախադրյալների դեպքում հարցը հավելյալ մեկնաբանություններ է պահանջում: Կառավարությունն այդուհանդերձ ձևավորվում է քաղաքական մեծամասնության կողմից, և ջրբաժանը անցնում է ոչ թե Ազգային ժողովի և կառավարության միջև, այլ՝ իշխանության և ընդդիմության միջև: Հետևաբար, եթե որևէ մեկը անվստահություն է հայտնում կառավարությանը, նա ուղղակի անվստահություն է հայտնում քաղաքական մեծամասնությանը: Եվ եթե մի պահ պատկերացնենք, որ մեծամասնությունն անսաց ու ընդառաջ գնաց ընդդիմության պահանջին, միևնույնն է՝ նոր կառավարությունը չի ձևավորվելու ընդդիմության պահանջով:

- Ընդդիմության այդ քայլը կարո՞ղ է սթափեցնել իշխանություններին:

- Այսինքն, դրա բուն նպատակը ոչ այնքան քաղաքական հրաժարականին հասնելն է, որքան ընդգծելը, թե ընդդիմությունը որքան վճռակա՞ն է իր հարցադրումներում: Այդ տեսանկյունից քաղաքական նման վարքը միգուցե արդարացված է: Ես համոզված եմ, որ կայացած ընդդիմությունը քաղաքական արժեք է: Մենք խորհրդարանում վիճում ենք, երբեմն նույնիսկ սահմաններն անցնում, բայց այդ ամենն ավելորդ չէ, քանի որ կայացած ընդդիմությունը ստիպում է իշխանությանը պատասխանատու, նույնչափ կայացած լինել: Եվ այդ բոլոր նախաձեռնություններն ինձ համար պախարակելի չեն, բայց ինձ համար կարևոր է գործընթացի իրավաքաղաքական կողմը:

- Այնուամենայնիվ, Դուք համաձայն չե՞ք, որ կառավարությանն անվստահություն հայտնելու համար կան բավարար հիմքեր:

- Նախ՝ մեր և ոչ միայն մեր պատմության մեջ որևէ կառավարություն անթերի չի գործել: Երկրորդ՝ ի տարբերությունը շատ կառավարությունների, կարելի է ասել, որ Տիգրանն Սարգսյանի կառավարության բախտը չի բերել այն առումով, որ 2008թ. մեկնարկը բավականին բարդ էր և ոչ բարենպաստ: Մարտի 1 և հետմարտիմեկյան քաղաքական ճգնաժամ, դրան ավելացավ համաշխարհային ֆինանսատնտեսական ճգնաժամի ազդեցությունը: Համաձայնեք՝ նման ոչ ստանդարտ պայմաններում, երբ ազգաբնակչության սոցիալ-տնտեսական վիճակը հաշված ամիսների ընթացքում վատթարացավ, որոշումներ կայացնելը շատ դժվար է: Առավել ևս դժվար է սխալներից կամ վրիպումներից խուսափելը: Եթե դրան էլ ավելացնենք այն, որ այդ իրականությանը ավելանում են մոտ երկու տասնամյակ չլուծված բազում խնդիրներ, անկասկած դժգոհողների թիվը պիտի ավելանար:

- Ընդդիմությունն իշխանությունից վերահսկողական լծակներ է պահանջում: Չե՞ք կարծում, որ արդյունավետ կառավարում իրականացնելու համար ընդդիմությանը պետք է նման լծակներ տրամադրվեն:

- Ես այն կարծիքին եմ, որ ընդդիմության քաղաքական պատասխանատվությունը պետք է համարժեք լինի նրա իրավունքներին: Երբ «Ժառանգություն» կուսակցության առաջնորդ Րաֆֆի Հովհաննիսյանը նախագահական ընտրություններից հետո հացադուլ հայտարարեց, որը հետագայում պարզվեց ծոմապահույթուն էր, ես երրորդ օրը մոտեցել եմ նրան, և մենք մոտ մեկ ժամ զրուցել ենք: Ասել եմ, որ մենք բոլորս ու հանրությունը ունենք քաղաքական իրավիճակը օգտակար զարգացումների ծառայեցնելու հնարավորություն: Դու ստացել ես 540 հազար ձայն, որը քաղաքական լուրջ պոտենցիալ է: Ուրեմն փորձիր ասել, որ ոչ թե հաղթել ես, քանի որ դա հեռու էր իրականությունից, այլ ՀՀ նախագահին առաջարկիր հրապարակավ քաղաքական պակտ կնքել, վերահսկողական ֆունկցիաներ իրականցնող այս-այս կառույցների վերաբերյալ ընդդիմության պատասխանատու մասնակցությունը արձանագրող օրենքներ: Առավել ևս, որ նախագահն ասում է՝ արի թուղթ ու մատիտով նստենք, քննարկենք: Գիտե՞ք պատասխանն ինչ էր. ասաց՝ ինձ ուրիշներն էլ են այդպես ասում, բայց համոզված չեմ, որ դա ամենաարդյունավետն է: Ընդդիմության ինստիտուցիոնալ կայացման համար երբևէ ավելի հարմար պահ եղե՞լ է: Չի եղել:

- Բայց չե՞ք հիշում, որ Ր. Հովհաննիսյանը գնաց Սերժ Սարգսյանի աշխատասենյակ, առաջարկություններ ներկայացրեց, որ ընդդիմությանը տրվեն մի շարք վերահսկողական լծակներ: Առաջարկները աջակցություն չգտան:

- Ոչ չեմ հիշում, որովհետև նման առաջարկություններ Ազատության հրապարակում, միտինգում չեն հրապարակում: Քաղաքական ողջամտությունը ենթադրում էր մի հայտարարություն, թե մենք դեմ ենք այս ընտրությունների արդյունքներին, բայց քանի որ իրողությունն այս է, օգտվում ենք ստեղծված իրավիճակից և պահանջում ենք 540 հազար քաղաքացիների ակնկալած փոփոխությունների իրականացումը: Սա կլիներ առաջարկություն: Արդյունքում ընդդիմության լավագույն հնարավորությունը բաց թողնվեց:

- Դրա՞ համար նախորդ քառօրյայի ընթացքում Դուք այդ ուժին «քաղաքական իմպոտենտ» անվանեցիք:

- Եթե նկատել եք, ես ԱԺ ամբիոնը երբևէ որևէ մեկին հանիրավի մեղադրելու համար չեմ օգտագործել և անակնկալի եկա «Ժառանգություն» խմբակցության ղեկավար Ռուբիկ Հակոբյանի՝ ինձ ուղղված որակումից: Ինձ թվում էր, հիմա էլ է թվում, որ մենք ունենք նորմալ հարաբերություններ, ինչը նրան թույլ չէր տա հրապարակավ ինձ նման վիրավորանք հասցնել: Ես դրան նախորդող օրվա իմ ելույթում ընդդիմությանն ուղղված որևէ պախարակելի բան չեմ ասել և երբևէ որևէ մեկին անձնական վիրավորանք չեմ հասցնի: Բայց երբ ինձ հանիրավի «դալտոնիկ» են անվանում, դա պետք է հիշեի: Եվ ավելացնեմ, որ որևէ քաղաքական իրավիճակում նման ֆիասկո ապրած քաղաքական ուժն այլևս պետք է հրաժարված լիներ քաղաքականությունից ընդհանրապես, երբ ունենալով 540 հազար ձայն` մի քանի ամիս հետո 5 տոկոս էլ չկարողանաք ունենալ: Բայց մենք նման հարց չենք դնում, չէ՞:

- Ընդդիմությունը կառավարությանն անվստահություն հայտնելու, գազային ոլորտում, կարմիր գծերի, արագաչափերի, նման այլ միջոցների կիրառման օրինականությունն ուսումնասիրելու և այլ նախաձեռնություններ է ներկայացնում: Չե՞ք կարծում, որ մեր երկրում խնդիրներ չափազանց շատ են և լուծում են պահանջում:

- Ընդդիմության նման նախաձեռնությունները մեր իրականության մեջ նորություն չեն: Ես եղել եմ ԱԺ նախագահ 1998-1999թթ. և հավատացնում եմ՝ խորհրդարանում քաղաքական կյանքը եռում էր: Սա շատ նորմալ է, և խորհրդարանական գործունեության արսենալի բաղկացուցիչները քաղաքական պայքարի գործիքներ են, որոնք ակտիվորեն պետք է օգտագործվեն թե ընդդիմության, թե մեծամասնության կողմից: Բայց ցավում եմ, որ ընդդիմության ոչ բոլոր նախաձեռնություններն են միտված խնդիրը լուծելուն: Տպավորություն ունեմ, որ շատ դեպքերում ընդդիմությանն ավելի հետաքրքիր է հարցը բարձրաձայնելը, քան՝ լուծելը: Ես սկսում եմ զգալ, որ  բանաձևը՝ «ինչքան վատ, այնքան ավելի լավ», միանգամայն բավարարում է ընդդիմությանը:

Քվեարկության պատմություն

Հարությունյան Խոսրով Մելիքի

Անուն Խմբակցություն Կողմ Դեմ Ձեռնապահ Չի քվեարկել Բացակա Հարցեր Ելույթներ
Հարությունյան Խոսրով «Հայաստանի հանրապետական կուսակցություն» 844 7 6 22 84 193 146
Compare
 

Ով է քեզ ներկայացնում

  • Արխիվ

    • Facebook
    • Twitter
  • Ամենաընթերցվածները